Een leeg land vol olifanten en stekels: Livingstone – Maun

Ja hoor zijn we weer! Zoals beloofd in een nieuw land: Botswana! Daar was het meteen heel spannend want de weg vanaf de Zambiaanse grens naar Nata staat bekend als de Elephant Highway. Dat is dus omdat er heel veel olifanten op en langs de weg lopen. En er zijn ook leeuwen die je kunnen opeten.

De olifanten van de Elephant Highway zijn gewend aan auto’s en vrachtverkeer, maar fietsers zien ze niet dagelijks dus hun reactie is onvoorspelbaar. Maar we hadden een goed plan de campagne voor de olifanten: als ze ver weg stonden zouden we zwaaien en als ze dichtbij de weg stonden zouden we wachten tot er een auto langskwam en aan de bestuurder vragen of ze langzaam langs de olifant wilden rijden, als een soort schild tussen ons en de olifant. Voor de leeuwen hadden we ook een plan de campagne: niet fietsen tijdens hun jacht (’s nachts en rond zonsopgang en -ondergang) en verder hopen dat ze ons niet zouden opmerken.

Ons leeuwenplan heeft uitstekend gewerkt, we hebben geen enkele leeuw gezien. Waarschijnlijk lagen ze lekker te slapen in de schaduw (best een goed idee eigenlijk). De olifanten waren echter overal, op een afstandje water aan het drinken maar ook de weg overstekend of grazend in de berm. Drie keer zijn we weggedoken achter een auto, vier keer konden we rustig en zwaaiend doorfietsen. En twee keer waren we even vergeten op te letten en rende er opeens een olifant vlak voor onze neus weg (daarna waren we weer terug in de olifanten-en-leeuwen-zoekfocus). Superleuk!

Naast een langzaam rijdende auto langs de olifant!

Er zijn dus vele dieren hier, maar niet zoveel mensen. Slechts twee miljoen, terwijl ze heel veel land hebben. Er wonen maar 3,8 mensen per vierkante kilometer! Geen wonder dat er weinig dorpen en steden zijn en dat elke stad of elk dorp zeer ruim is opgezet. Meerdere verdiepingen zijn ook nergens voor nodig, in de breedte werken is veel eenvoudiger. Die leegte is aangenaam, je kan lekker rustig fietsen en een goed denken of wegdromen zonder gestoord te worden (behalve door de olifanten dan), maar het maakt het ook lastig bij de zoektocht naar eten en slaapplekken. Zo hebben we voor vier dagen eten moeten meenemen op de Elephant Highway, en ook de watervoorraad moet goed in gaten gehouden worden. Soms moet het water een tijdje op rantsoen en soms mogen we zorgeloos verder drinken. Heb je dat eenmaal onder controle, moet je ook nog op zoek naar een slaapplek. Gelukkig hebben we goede informatiebronnen (maps.me voor de kaarten om te zien waar dorpjes zijn, iOverlander voor informatie voor overlanders met hotels en campings, en Hannah en Matthieu die weer een dagje voor ons uit fietsen en allerlei tips doorgeven). Zo wisten we dat er langs de Elephant Highway een zendmast inclusief bewakende mannetjes is, waar alle Afrikafietsers een nachtje kamperen. Dat deden wij dan maar ook, het was namelijk de enige plek in 179 kilometer waar je kan overnachten zonder bang te hoeven zijn voor beesten.

Een andere dag sliepen we bij de entreepoort van een nationaal park. Daar mochten we binnen het hek kamperen van de poortwachter. Hij vertelde ons ook over Botswana. Botswana is namelijk een redelijk stabiel land met relatief goed werkende democratie. Hierdoor is er veel goed geregeld, zoals gratis onderwijs in alle dorpen en steden, goede infrastructuur met ook een openbaar vervoersysteem dat gewoon op tijd rijdt en stopt bij vaste bushaltes. Ze zijn nu tweeënvijftig jaar onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk, en heel slim hebben ze pas na hun onafhankelijkheid de rijkgevulde grond ontdekt (of nou ja, ze hebben in ieder geval daarna pas bekend gemaakt dat ze diamanten hadden). Nu betekent dit alles niet dat alles perfect geregeld is in Botswana, maar het gaat best goed in vergelijking met eerdere landen op onze route en dat is interessant om te zien!

Waar ze nog wel wat aan kunnen doen, zijn de stekels die overal liggen. Vooral op de camping in Gweta. Daar was het gras bezaaid met stekels die uit de bomen vallen, zoveel en zo scherp dat ze alles lekprikken. Dwars door onze tent heen en nu zijn allebei onze matjes gatenkaas! Die van Luca was al een keer ontploft in de zon en die van Joyce liep al langzaamaan leeg elke nacht, maar nu zijn ze helemaal hopeloos – na tien minuten helemaal leeg. En de stekels maakten ook nog drie gaatjes in Luca’s binnenband! Nou, dat had niet gehoeven hoor. Gelukkig zijn de banden voor de rest supergoed en houden ze de stekels van de weg goed op afstand, en we worden meestal moe genoeg van een dag fietsen dat we ook op lege matjes goed slapen. Maar goed, dat maakt het niet minder geschikt als nieuw actiepunt voor de regering.

Tot zo ver onze Botswaanse nieuwtjes! Nu zijn we in Maun en zakken morgen weer af naar het zuidwesten richting Namibië.

Toedeloe!

10 gedachten over “Een leeg land vol olifanten en stekels: Livingstone – Maun”

  1. Onvoorstelbaar! En fantastisch. Dat jullie daar tussen die olifanten doorfietsten! Gelukkig allemaal goed gegaan.
    Nu alweer naar het volgende land? Zelfs vanaf de bank hou ik jullie nauwelijks bij.
    Hopelijk een stekelloos land, dat Namibië. Goede tocht!

    Like

  2. Ha Ha dat was weer een groot avontuur met flink wat relativering en humor beschreven! Super dames, dat jullie het aangaan, er zoveel plezier in hebben en ons zo ook weer wat wijzer maken! Liefs

    Like

  3. Wat een spannende verhalen en stoer dat jullie langs de olifanten fietsen ( ze zijn n.l best groot)
    Ik kan me voorstellen dat je stekelig wordt van die stekels in je fietsband of anderszins .
    Botswana is dus wel een relaxed land. Ben benieuwd naar jullie nieuwe avonturen in Namibië .🦒🐅🐅🦒☀️☀️ Kaapstad in zicht 🚴🏿‍♂️🚴‍♀️🚴‍♀️🚴‍♀️🚴‍♀️🚴‍♀️Lieve groetjes. Josee

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s